Carlo Kop

Al even niks meer geschreven op mijn website. Maar begin van dit seizoen ben ik benaderd of ik mee wilde werken aan een sportmedisch onderzoek voor de faculteit bewegingswetenschappen van de VU. Heel interessant leek me dit dus ik heb me opgegeven. Wat ik moest doen is het rijden van 14 tijdritten op verschillende dagen tussen de 500 meter en de 40 km.  Dit wordt met slechts 45 seconden rust gevolgd door een blokje van 10 minuten op 65% van mijn PVO2max.  Hier wordt mijn efficiëntie gemeten.  Tijdens een inspanningstest die aan het begin werd afgenomen werden deze getallen bepaald. Gedurende de tijdritten kreeg ik geen informatie verstrekt over hartslag, vermogen of cadans. Slechts de afgelegde afstand. Dit was vaak niet bepaald motiverend. Zeker omdat ik dit onderzoek niet buiten deed maar binnen op een ergometer met allemaal apparatuur die aan me verbonden was die temperatuur, spieractiviteit en hartslag meten.  Ook krijg ik een mooi masker op die mijn ademgas analyseert zoals bij een inspanningstest.

Op zich vind het een best leuk en interessant onderzoek waar ik veel nuttige informatie uit kan krijgen. De langere tijdritten zijn dodelijk. De veel te langzaam oplopende afstand geeft geen moraal en ik kan niet schakelen tijdens de tijdrit. Wat ik merk is dat ik sterk begin in een lekker ritme maar zeker bij de 40 km zakt mijn tempo in. Wat dan wel vervelend is, is dat ik niet kan schakelen. Mijn cadans zakt naar een slopend ritme. Nadat ik vervolgens een klein uur heb gereden moet ik op 65% van mijn PVO2max rijden. Ik kan je vertellen dat dit na 40 km tijdrit ongeveer mijn  omslagpunt is.  Van de 1 km tijdrit is een filmpje gemaakt.  Die kun je hierboven vinden.

Vandaag stond het GP sprint op het programma. Dit is een sprinttoernooi op de baan van Amsterdam. Daar ik normaal duurnummers rij zou dit extra lastig worden. Maar ooit moet er een begin zijn. Dit zou mijn eerste sprint wedstrijd worden. Na even warm te hebben gereden mocht ik een kwalificatie 200 meter rijden. Naar mijn gevoel heb ik hier niet alles uit kunnen halen wat er in zat. Echter kwam ik toch op een tijd van 11.916 sec. Voor mij een persoonlijk record en de eerste maal onder de 12 seconden. Het geeft wel moraal te weten dat er zeker nog meer in had gezeten.

Op basis van kwalificatietijd mocht ik tegen een junior rijden. Mijn kwalificatie tijd was wat sneller maar een sprint is vooral ook heel technisch. Ik mocht onderin starten wat betekend dat ik het kopwerk kan doen en positie bepalen voor de sprint. Toch een beetje onverwachts ging hij aan en stuurde hard onderlangs waardoor er een klein gaatje ontstond. Nog anderhalve ronden te gaan. Ik kreeg uit deze sprint naar mijn gevoel niet snelheid en kwam met wat achterstand binnen.

De 2^e heat reed ik weer tegen dezelfde renner. Hier mocht hij onder starten. We reden voorzichtig verder. Naar mijn mening iets te langzaam. Uiteindelijk viel hij aan. Wellicht had hij een wat lichtere versnelling dan ik gestoken en wist direct al 3 of 4 fiets lengtes te pakken. Omdat we van zeer langzame snelheid op gang moesten komen had ik er even moeite mee. Eenmaal opgang wist ik flink door te versnellen. In de laatste bocht was het gat dicht. Echter kwam ik iets te kort om er nog overheen te gaan en kwam een wiel lengte tekort. 2^e sprint helaas ook verloren.

Hierna mocht ik tegen een fransman en een Italiaan. Deze Italiaan blijkt wereldkampioen sprint te zijn in zijn leeftijdsklasse (40+). Dit ging nog wel eens lastig worden. Ik mocht onderaan starten en drong ze goed omhoog in de bocht. Ik viel vroeg aan en wist een flink gat te slaan. De Italiaan kreeg echter materiaalpech en de wedstrijd werd stilgelegd. Een beetje jammer vond ik dat want ik stond er goed voor. Maar even later mochten we weer. Echter startte ik nu in het midden. Dit vind ik niet de meest ideale positie omdat je snel ingesloten wordt. Echter bij de start schoot de Italiaan voor me langs en kreeg ik de 3^e positie. We vertrokken snel genoeg om netjes bovenin te rijden. Ik koos ervoor om vol in de wind redelijk hoog in de baan te rijden. De fransman die op kop reed bleef echter midden in de baan rijden en maakte daarmee een grote fout. Met nog anderhalve ronden ben ik vanaf redelijk hoog in de baan aangevallen en wist ik een flink gat te slaan. De Italiaan koos ervoor om de fransman het gat te laten dichten. Dit is uiteindelijk niet gelukt en ik wist deze heat te winnen.

Omdat ik hier gewonnen had mocht ik nu tegen een junior meisje. Ik heb haar de koers laten bepalen en wachtte totdat ze aanging. Ik zag haar van achteren aanvallen en ze wist een gat te slaan van een meter of vier. Ik had weer wat tijd nodig om opgang te komen maar dat kwam goed en wist deze heat ook te winnen.

Even later was de finale. Ik kreeg te horen dat ik tegen Michael Veen moest voor de 3^e of 4^e plaats. Michael is een echte specialist op dit onderdeel. Het ging dus nog wel eens lastig worden. Hij mocht onder starten maar ik pakte deze positie snel in. We reden redelijk vlot in de eerste ronden en ik sprong weg met nog anderhalve ronden te gaan vanaf een redelijk goede positie redelijk bovenin. Ik wist een klein gaatje te slaan en reed zeker een ronde op voorsprong. Het tempo wat ik miste in mijn eerste sprints wist ik hier wel te laten zien. Echter melde Michael zich in de laatste halve ronden en wist met een half wiel lengte me toch te kloppen.

Echt balen maar had het eigenlijk minder goed verwacht. Kan zeker tevreden zijn over mijn prestaties.  Vooral daar dit mijn eerste sprinttoernooi was. Vooral de overwinning van de fransman en de Italiaanse wereldkampioen was mooi. Goed voor het moraal. Zeker daar het moraal wel was weggezakt, na twee keer verliezen van een jongen die op basis van zijn 200 meter tijd minder sterk was.

Op het NK wil ik uitkomen op een aantal onderdelen. Dit zal zijn de achtervolging, scratch, puntenkoers en de tijdrit. Deze laatste vooral met het oog gericht op het NK omnium eind januari.

NK kwalificaties

Voor de achtervolging moet je, je eerst kwalificeren. Dit kan door de limiet tijd een maal te hebben gereden tussen het vorige NK. Deze limiet is gesteld op de 16^e tijd op het NK in voorgaande jaren. Afgelopen jaar mocht er niet gestart worden als deze tijd niet behaald werd. Uiteindelijk startte er toen slechts 14 man. Dit jaar zou dat aangevuld worden tot maximum 24 renners.

Op 3 december was er de mogelijkheid om me te kwalificeren door de limiet te halen. Deze limiet is gesteld op 4:47 wat erg vlot is. In trainingen reed ik rond de 5:00 dus er moest wel een wonder gebeuren wilde ik deze tijd halen. Ik hoopte op een goede tijd die genoeg was om me toch te kwalificeren. Hier reed ik een aardige tijdrit. Ik reed de eerste kilometer achteraf gezien misschien te voorzichtig en verloor veel tijd ten opzichte van de andere renners. Ik eindigde hier uiteindelijk op 4:58.668. Ruim boven de limiet maar achteraf bleken er maar 22 renners zich ingeschreven te hebben voor de achtervolging en bleek voldoende te zijn.

Ziek

Ja, 10 dagen voor het NK word ik ziek en lig ik dagen lang met hoge koorts en griepachtige symptomen op bed. Hier heb ik 4 dagen last van gehad en op dag 5 ben ik weer begonnen met trainen. Niet helemaal de juiste techniek om goed te herstellen maar het NK stond voor de deur. Deze trainingen gingen niet gemakkelijk en mijn herstel was waardeloos. De schade verval 2 km/h op maximale snelheid.

Dag 1

Vandaag stond slechts de individuele achtervolging op het programma. De afgelopen week nog geprobeerd te herstellen van mijn griep maar er nog niet bovenop. Wel voldoende uitgerust maar geen flauw idee hoe mijn vorm er voor staat. Scheid zenuwachtig kom ik op de wielerbaan aan en heb ruim de tijd om warm te rijden. Op de roller gaat mijn hartslag ziekelijk snel omhoog. Wellicht adrenaline. Na een tijd mag ik eindelijk starten.

Ik wist dat ik vertrok redelijk hard maar liet het tempo gecontroleerd zakken naar het juiste tempo waar ik ook eerder op getraind had. Echter merkte ik dat mijn hartslag op een nog hoger tempo omhoog ging. Na 1 km zat er 1:14 op. Dit is een redelijke tijd maar ik was hier al aan het afzien en zat al in het rood. Hierna ben ik denk ik iedere ronde zachter gaan rijden. Na 2 km werd ik ingehaald maar kon verder alleen maar ronden aftellen totdat de bel ging voor de laatste ronden. Uiteindelijk in 5:01.17 gefinisht. Een van mijn slechtste tijden ooit. Uiteindelijk niet als laatste geëindigd doordat iemand anders nog een slechtere dag had.

Dag 2

Vandaag stond de scratch op het programma. Er waren 60 deelnemers dus we mochten eerst een kwalificatie rijden met 20 renners over 10 km. We vertrokken en al snel werd er zo’n gruwelijk hard tempo gereden. Af en toe viel het eventjes stil. Dit was voor bepaalde renners de mogelijkheid om aan te vallen. Hierdoor ging het tempo weer gruwelijk hard omhoog en voelde een beetje aan als een lange sprint. Na ongeveer 15 ronden werd er aangevallen. Ik zat op dit moment redelijk achteraan. Helaas werd er niet geantwoord in het peloton. Ik ben toen van achteren naar voren gereden en probeerde dit gat te dichten. Echter alle favorieten zaten in de kopgroep van zes. Wel wist ik het gat op een paar renners in de achtervolging te dichten. Het tempo lag nu even te laag en we werden gedubbeld. Met een kwalificatie van de eerste 8 werd het nu wel lastig. Het tempo ging nu wel omhoog en we gingen rond de 60 per uur rijden. Ik heb een ronde of tien in het allerlaatste wiel gezeten waar ik stuk aan het gaan was. Tegen het begin van de finale kon ik gelukkig wel een beetje herstellen omdat het tempo lichtjes terug viel. Ik zat nog steeds in het laatste wiel en moest nu wat gaan doen. Ik ben met nog een ronde of 8 op de klok naar voren gereden. Ik hoopte dat het tempo redelijk gelijk zou blijven en ik het in een sprint zou moeten bewijzen. Helaas ging het tempo weer gruwelijk omhoog en werd de koers heel zenuwachtig. Er werd flink gekwakt waardoor ik meerdere malen absurd hard moest ontwijken om niet in een valpartij betrokken te raken. Ik kon gelukkig wel wat plaatsen opschuiven. De mannen met een ronde voorsprong lieten zich lekker afzakken en er ontstonden wat gaatjes die ik dicht mocht rijden. In de laatste ronde zat ik op plek 12 of zo. Dit wist ik in de laatste ronde dicht te rijden en finishte als 8^e. Helaas met een ronde achterstand op zes renners was dit slechts goed voor de 13^e plaats en was niet gekwalificeerd voor de finale.

Dag 3

Vandaag is het voor mij de laatste dag met de puntenkoers en de kilometer tijdrit op het programma. Na een goede warming-up mochten we starten. Ik reed de 2^e serie. In tegenstelling tot de scratch waren de favorieten vandaag eerlijk verdeeld over de series en zouden deze ongeveer even zwaar worden. De opdracht was puntenkoers over 60 ronden. Iedere tien ronden sprint. Ik wist dat ik waarschijnlijk vijf punten nodig had om bij de eerste acht te komen en zo te kwalificeren voor de finale. Mijn plan was simpel. Een sprint winnen en wel de eerste. We starten in een redelijk tempo waar ik nog geen moeite mee had. De selectie was zwaar en wist dat ik verder op in de koers geen schijn van kans had om een sprint te winnen. Ik ben toen met nog 2,5 ronde te gaan voor de eerste sprint van achteren naar boven gestuurd en na een halve ronden vol aangegaan voor een sprint van 500 meter. Wellicht iets te lang. Ik kreeg het niet voor elkaar om een echte goed door te versnellen maar sloeg wel een gat met de rest. De laatste ronde ging in en ik begon een beetje in te zakken. De rest was ondertussen goed mee versneld en wist mij in de laatste bocht in te halen met een paar man. Damn geen punten in deze sprint en helemaal naar de klote. Ik werd bovenlangs ingehaald en ingesloten op de zwarte lijn. Erg lastig om in het wiel te komen maar dit lukte uiteindelijk wel. Het tempo ging nu echter wel flink omhoog en ik zat nog ver in het rood. Ik hoorde achteraf dat we hier rondes van 16 sec. reden dit is 56 km/h. Met die sprint nog in de benen geen tijd om te herstellen en ik ging stuk en raakte op achterstand. Damn plan nu zeker mislukt. Ik probeerde even te herstellen maar kreeg hier maar weinig tijd voor. Nu snel weer aansluiten. Nog steeds stuk probeerde ik het op hol geslagen peloton bij te houden. Vond het erg lastig. Het tempo ging verder omhoog richting de 60 km/h. ik zat niet bepaald te genieten in het wiel en kwam weer op laatste positie. Hier probeerde ik een beetje te herstellen maar dat ging niet met dit tempo. We reden continu rond de 55 km/h en af en toe viel het stil en kwamen we licht onder de 50 uit. Voor mij was dit even teveel en in een sprint werd ik uit het wiel gereden. Ik bleef echter wel doorrijden en wist nog terug te komen na een achtervolging van een paar ronden. Nog iets van 15 ronden nog steeds geen punten weten te pakken. Beter gezegd stond ik nu 20 punten in de min en zat ik niet bepaald lekker. Toen werd er weer goed doorversneld en trok ik het niet meer en werd ik uit het wiel gereden. We moesten nog 10 ronden en dus heb ik tempo doorgereden om niet nogmaals gedubbeld te worden. Helaas lukte dat niet. Met nog een ronde of 3 te gaan kreeg ik te horen dat ik de koers mocht verlaten. Ik heb maar naar boven gestuurd en heb het peloton onderlangs laten passeren zodat ze de finale konden inzetten. Helaas plan mislukt. Eerste sprint niet weten te pakken en daarmee ook nog op achterstand geraakt.

Later in de avond stond nog de kilometer tijdrit op het programma. Hier moest ik nog een uur of vier op wachten. Dat was wel erg lang maar ik overleefde het wel. Echter begon ik tegen de tijd dat ik moest starten erg moe te worden en energie loos. Met drie dagen NK, griep vorige week en natuurlijk die vreselijk harde puntenkoers in mijn benen moest ik nog de kilometer gaan rijden. Mijn doel een PR rijden. Deze stond op 1:11.21 welke ik afgelopen maart heb gereden. Echter nog vrijwel niks gedaan aan dit onderdeel. Ik startte op zich goed maar kreeg niet die explosiviteit die ik voorgaande weken liet ziek. Ik opende met ruim 21 seconden wat niet zo’n hele goede opening is. In trainingen heb ik onder de 20 sec geopend. Na 500 meter was dit 35 sec. Nog een stukje. Ik weet niet precies wat mijn 3^e doorkomst was maar had het hier wel moeilijk maar ging niet echt stuk. De laatste 100 meter zakte mijn tempo wel wat in en finishte in 1:11.301. 9 honderdste boven mijn PR. Dit was goed voor de 17^e plek. Op het NK omnium volgende maand mag ik dit overdoen. Ik hoop dan op wat meer explosiviteit want een tijd onder de 1:10 moet er in zitten.

Krachttraining is een belangrijk onderdeel van de voorbereiding van een wielrenner. Niet alleen zorgt dit voor het versterken van de beenspieren maar ook voor de coördinatie van de spieren tijdens het fietsen, beperken van nek, rug en schouder klachten. Tevens heeft onderzoek aangetoond dat wanneer wielrenners een intensief krachttrainingsprogramma volgen dat ze beter presteren dan renners die alleen duurtrainingen in de winter uitvoerden.

Als wielrenner willen we sterker worden maar eigenlijk geen gram zwaarder worden. Spieren worden door meer massa moeilijker te bereiken en gewichtstoename is niet wenselijk bergop. Om deze reden zullen veel renners van krachttraining afzien. Echter moeten er wat dingen begrepen worden. Er zijn twee type spiervezels. Trage spiervezels. Dit zijn vezels die werken d.m.v. vet en koolhydraat verbranding m.b.v. zuurstof. Deze spieren gebruiken we tijdens duurinspanningen zoals wielrennen. Deze spieren kunnen heel sterk worden maar zullen nauwelijks in omvang toenemen. Daarnaast heb je snelle spierweefsels. Deze verbranden slechts koolhydraten. Dit gebeurd vooral in een anaeroob proces waar geen zuurstof voor nodig is. Deze spieren gebruiken we om te sprinten. Deze spieren kunnen aanzienlijk veel meer vermogen genereren dan de trage spiervezels maar zijn na ongeveer 10 seconden uitgeput. Deze spieren zullen echter zeer toenemen in omvang als ze getraind worden.

In de sportschool zie je veel bodybuilders met gewichten werken. 8 tot 15 herhalingen met weinig rust tussen de sets waardoor iedere volgende set zwaarder wordt. Totdat uiteindelijk de oefening niet meer uit te voeren is. Dit zorgt voor veel stress op je spieren en zal voornamelijk je snelle spiervezels in omvang doen groeien. Dit proces noemen we hypertrofie. M.u.v. specifieke sprinters is dit een niet wenselijke trainingsvorm. Ook zien we ze in veel machines gecontroleerde oefeningen doen. Het is echter belangrijk om coördinatie te krijgen om deze reden is het beter om met losse gewichten te werken.

Dan de vraag wat voor een krachtrainingsprogramma gaan we volgen. Hier heb ik vele uren aan onderzoek voor gedaan. Hier wist ik te vinden dat er een onderzoek is geweest waar er een groep renners werd getest die alleen duurtrainingen uitvoerde en een groep die in plaats van een deel van deze duurtrainingen krachttraining uitvoerde op het gewicht dat 30 herhalingen uit te voeren was. Na afloop van 4 weken bleken de prestaties van beide test groepen vrijwel gelijk na 9 weken was de krachttrainingsgroep iets beter maar dat kwam omdat de andere groep verval vertoonde. Dit was geen eenduidige conclusie. Een ander onderzoek werd er uitgevoerd. Hier werd een testgroep getest over 10 weken welke maximale krachttraining uitvoeren. Hierbij was het gewicht zo ingesteld dat er slechts 5 herhalingen mogelijk waren. Na 10 weken bleek het volgende: er waren testen uitgevoerd vooraf en na 10 weken. De spierkracht was met gemiddeld 30% toegenomen. De volhoudtijd van een kortdurende 5-8 min en een langdurende 70-85 min inspanningstest waren toegenomen. Ook het sprintvermogen was erg toegenomen.  (Wielerrevue nationaal okt. 2005 p12.)

Ik zelf ben een renner waar bij sprintcapaciteit belangrijker is dan klimvermogen. Echter ben ik geen specifieke sprinter. Om deze reden kies ik ervoor om een bepaalde periode (niet te lang) me te richten op hypertrofie. Mijn gewicht mag echter niet teveel toenemen. Wat ik belangrijker vind is het toenemen van vermogen.

Vermogen = kracht x snelheid

Omdat ik ook een baanwielrenner ben kies ik ervoor om in september mijn rust te pakken en vanaf oktober weer te gaan trainen. Na een half jaar geen sportschool van binnen te hebben gezien moet je lichaam hieraan wennen. Ik begin dus met oefeningen die niet te zwaar zijn en met weinig gewicht. Ik gebruik deze periode vooral ook om mijn techniek voor de wat meer gecompliceerde oefeningen op orde te krijgen. Na een maandje schakel ik over om een periode van 6 weken op hypertrofie. Ik heb wat massa verloren in de afgelopen maanden en wil dit snel terug krijgen. Tevens zijn de belangrijke baanwedstrijden al snel waar sprintcapaciteit belangrijk is. Voor een wielrenner waar gewichtstoename niet wenselijk is, kan ik deze fase afraden en gelijk doorgaan naar de volgende. Deze fase is gericht op maximale kracht. In deze fase train je slechts je trage vezels die snel veel sterker zullen worden. Dit is gunstig want dit gebeurd zonder gewichtstoename. Doordat je meer gewicht kan verplaatsen zal je op een zwaarder verzet kunnen rijden. Echter vermogen = kracht x snelheid. Er zal dus ook op de snelheid getraind moeten worden. Dit kan het beste gebeuren op de fiets.

De volgende fase is gericht op explosiviteit ofwel snelheid. Deze fase is puur gericht op snelheid en kan ik voor alle wielrenners aanraden. In deze fase ga je met relatief weinig gewicht explosieve onderdelen doen.

Doel

Mijn doel is het NK baanwielrennen en het NK omnium. Op het NK baan rijd ik o.a. de 1 km tijdrit en de puntenkoers. Dit zijn onderdelen waarbij explosieve kracht zeer belangrijk zijn. Op het NK omnium komt daar ook nog de sprint bij. Om deze reden wil ik afstappen van het klassieke model van periodiseren. In dit model werken we van algemeen naar explosief toe naarmate het voorjaar in zicht komt. Mijn doel is om in ieder geval op gebied van kracht te kunnen pieken in december en januari. Dit doe ik door het onderstaande model tabel 2 te hanteren. Tabel 1 geeft de periodisering van een weg wielrenner aan die geen gewicht wil aankomen.

Tabel 1 Klassieke periodisering wegwielrenner

Tabel 2 Alternatieve periodisering met piekmoment in januari

Oefeningen

Welke oefeningen kunnen dan het beste uitgevoerd worden vraag je, je wellicht af. Ik heb hier per periode een aantal opgesomd.

Het NK baanwielrennen staat voor de deur. Dit is voor mij een van de belangrijkste wedstrijden van het jaar. Dus is het erg belangrijk om hier goed te presteren. Echter wel met het accent op het zomerseizoen. Hierdoor blijft de topvorm nog even op zich wachten. De voorbereidingswedstrijden gingen allemaal redelijk goed.

Op het NK wil ik uitkomen op de achtervolging, tijdrit, scratch en de puntenkoers. Dit is dus een vol programma en een specifieke voorbereiding. Voor de achtervolging moet je de kwalificatie tijd rijden. Deze tijd welke op 4:47 is gesteld is erg moeilijk te halen. Deze is gebaseerd op de 16e tijd van 2 jaar geleden. Vorig jaar lukte het slechts 14 renners om deze tijd te halen. Dit jaar wordt het deelnemersveld aangevuld tot 24 renners. Mijn doelstelling ligt hier dan ook op het kwalificeren voor dit onderdeel.

Op 3 december was er een kwalificatiewedstrijd in Apeldoorn. Ik vond dit nog vrij vroeg in het seizoen om zo hard te rijden. Ook nog redelijk weinig op dit onderdeel getraind wist ik in trainingen rond de 5 minuten te rijden. Ik miste dus nog duidelijk wat inhoud en snelheid. Ik vond dat ik me kwalificatie redelijk goed indeelde. Naar mijn gevoel reed ik de eerste paar ronden te snel maar kon naar mijn gevoel doorversnellen in de laatste ronden. In de analyse achteraf bleek ik vrij vlak te hebben gereden met licht verval. Op zich goed maar met een tijd van 4:58.669 ruim buiten de norm.

De norm van 4:47 bleek wel erg lastig en slechts Kai Reus wist deze limiet te behalen. Waar de rest van ons de eerste kilometer voorzichtig reed en probeerde door te versnellen reed Kai de eerste kilometer in 1:10.581 waar hij 6 seconden wint op mij. Hierna kon hij stand houden. Ik zou zijn ingestort en heb daarom een andere techniek gekozen.
Op zich was mijn tijd niet eens zo slecht. Bij de junioren was er slechts een renner sneller dan mij op basis van mijn tijd na 3 km. Helaas moeten wij een wat lastigere limiet tijd halen.

Ziek
Met nog iets meer dan een week voor het NK kreeg ik een stevige griep te pakken. Dat gaat consequenties hebben. Vrijdag voelde ik me al niet zo fit toen ik nogmaals de 4 km kon rijden. Ondanks dat reed ik ongeveer dezelfde tijd als tijdens mijn kwalificaties. Later op de avond merkte ik toch wel dat ik koorts begon te krijgen en ben ik goed ziek geworden. Ik had heel duidelijk griep. Drie dagen later had ik nog steeds 39 graden koorts en lijkt er geen teken van herstel te zijn.

Ik heb ondertussen nog niet gefietst maar ik heb maar zeer korte tijd om te herstellen van mijn griep voordat het NK start. Ik ben bang dat ik straks met een flink verval uit mijn ziekte kom en te weinig tijd heb om weer op niveau te komen voor het NK.

Hij stond al een tijdje in mijn agenda 20 november 2011. Dit zou het eerste NK op de baan zijn voor mij. Ook gelijk de langste en de zwaarste. Heel prettig vond ik die datum niet. Ik ben van mening dat een wedstrijd van deze lengte meer in de voorbereiding naar het wegseizoen moet zitten en in februari of maart gehouden moet worden. Vorig jaar echter bleken er slechts acht man te starten en vandaar dat het nu een beetje tegen mij zin in al in november gehouden werd.

De opkomst was niet extreem hoog er hoefde geen kwalificaties meer plaats te vinden want er hadden er 22 renners zich ingeschreven. Een beetje helaas voor mij zaten daar een groot aantal hele sterke mannen tussen. Ik had me redelijk goed voorbereid en had de maandag voor het NK nog de beste puntenkoers van het seizoen tot nu toe verreden tussen zeer sterke mannen waar ik 4^e wist te worden.

Ik werd vroeg wakker met een ongelofelijke pijn in mijn schouder/nek. Ik weet niet wat ik had gedaan maar achteraf bleek mijn schouderspier overbelast te zijn en heb daar nog dagen last van gehad. Na wat nekoefeningen, massage en een overdosis aan paracetamol kon ik me nek weer zodanig draaien dat ik veilig kon koersen. Uiteindelijk op naar het Velodrome in Amsterdam om me warming-up te doen. Ik merkte al snel dat ik met een kleine inspanning op de rollerbank al een redelijk hoge hartslag wist te halen. Kan geen goed nieuws zijn, maar heb ook niet echt een keus. Na een tijdje warm te hebben gereden voelde ik mij wat zwakjes toen we mochten vertrekken.

We vertrokken echter slechts met 16 man. Er waren blijkbaar een aantal mannen niet verschenen waaronder ook een paar man die mogelijk in aanmerking kwamen voor de overwinning. We vertrokken in een redelijk normaal tempo. Maar na een paar kilometer was het Mike Bond die de eerste aanval inzette en het tempo is sindsdien niet meer afgenomen. Ik had het moeilijk maar kon handhaven.

De eerste kilometers gebeurde er maar weinig en reden we wat kilometers weg. Ik fixeerde me maar op het rondebord dat van 250 terugliep. Al snel kreeg ik het toch moeilijk. Het tempo was flink omhoog gegaan en ik merkte dat ik niet de vorm had als de dagen ervoor. Na 15 kilometer koers kwam er een oment waarom ik het gevoel had dat ik echt op het randje zat en met moeite nog in het wiel kon blijven. Ik wist zeker dat het tempo nog omhoog zou gaan. Ik zag al dat bepaalde renners steeds 2 km/h sneller gingen rijden als ze op kop kwamen. Ik kon hier nog net op antwoorden. Toen na 20 km de koers vorm begon te krijgen moest ik passen en liet ik een klein gaatje vallen.

Met heel veel moeite wist ik nog terug te komen maar ik zat diep in het rood. Ondanks dat het tempo daarna stabiliseerde herstelde ik niet. Bij de volgende aanval moest ik daardoor weer passen en had niet de kracht over om daar nog achteraan te gaan. Ik stuurde omhoog en liet het lopen.

Shit op achterstand. Binnen twee ronden was de kop van het peloton weer bij mij. Ondanks dat ik even had kunnen uitrusten had ik nog het gevoel dat ik boven mijn omslagpunt zat. Ik herstelde niet snel genoeg en zat nog even stuk toen ik weer aansloot.

Wederom een aanval voorin….. uuh ja ik zat nog steeds stuk en moest wederom passen. Ik heb het toen maar laten lopen en ben afgestapt.

Helaas was het NK voor mij afgelopen. Lang niet zo stuk gezeten. Het NK beleefde nog een mooie finale waar Wim Stroetinga het rood/wit/blauw veroverde.

Griep

Later op de dag kreeg ik verschijnselen die leken op een beginnende griep. Dat was dus de reden waarom het niet zo lekker ging. Dan maar me verlies nu pakken, wat rusten en hopen dat ik op 3 december me vorm terug heb voor de kwalificaties van het NK achtervolging en daarna het NK baan waar ik een druk programma wil rijden.

De eerste velodrome op zondag was 6 november een feit. Na de superpopulaire die afgelopen maandag verreden waren was dit de 2^e wedstrijd van het seizoen voor mij. Afgelopen maandag was er een zeer sterk deelnemersveld en vond ik het niet goed genoeg gaan. Nu vandaag revanche.

Op het programma staat een omnium met een scratch over 75 ronden, een afvalkoers, een 200m vliegend en een puntenkoers over 150 ronden. Dit in het kader van het 3 banen toernooi. Aan dit klassement kan ik helaas niet meedoen omdat ik niet alle wedstrijden kan rijden.

Scratch

We begonnen met de scratch die terug was gebracht naar 50 ronden. Dit is nog steeds 10 km en dus bestwel een lang stuk. Het ging prima. Het tempo werd snel bepaald door mannen als Jeff Vermeulen en Barry Marcus. Ik kon goed volgen en meedoen aan de koers. Er reden echter ook amateurs en junioren mee in de koers. Sommige van hen konden het tempo niet bijhouden en lieten regelmatig een gat vallen. Helaas zat ik daar weer net achter na een rondje of tien. Ondertussen werd het tempo flink opgevoerd. We kregen het gelukkig wel voor elkaar om weer aan te sluiten. Nu wist ik wel op wie ik moest lekken. Er waren twee renners die het tempo niet aankonden en waren gelost. Even later sloten ze weer aan en dachten voor mij te gaan rijden.

Uiteraard het hier niet geheel mee eens ben ik hiervoor gaan rijden en voor ik het wist waren ze weer gelost. Ik vond het tempo goed te doen en heb goed van voren gereden. In de laatste 10 ronden werd er net voor mij fel gedemarreerd. Ik ben hier met twee anderen achteraan gegaan. De rest volgde echter niet.

Dit was de grootste fout die ik maakte en kreeg het gat ook niet dicht. Ik liet het even lopen in de hoop bij iemand in het wiel te komen maar er werd gewacht en in de laatste paar ronden was het peloton nog niet bij mij. Toen de laatste drie ronden ingingen begon het peloton flink tempo te maken. Ik zat toen echter helemaal stuk en kon geen aansluiting vinden. Helaas hier als laatste van het zooitje gefinisht. Ik het klassement 9^e geworden omdat er 7 renners op achterstand reden. Een beetje jammer dit had tactisch beter gemoeten. Leermoment.

Afvalkoers

Er werd een afvalkoers verreden waar om de ronde de laatste renner de koers moet verlaten. Niet mijn beste onderdeel al werd er niet heel hard gereden. In de eerste rondes werd er flink aangevallen voor een goede positie en kwam ik even achterin terecht. Het was echter een erg chaotisch wedstrijdverloop. Een paar keer naar voren gereden maar kon geen goede positie innemen. Na een rondje of wat werd ik ingesloten en kon geen kant meer op en mocht al snel de koers verlaten. Wederom 9^e plaats.

200 meter sprint

Op dit onderdeel wilde ik punten verdienen. Ik heb de laatste tijd flink wat progressie gemaakt maar nog geen 200 meter vliegend verreden. Ik monteerde toch een stuk zwaarder verzet dan afgelopen seizoen (50/14). Ik mocht als een van de eerste starten. We kregen 2,5 aanloop ronden. Ik ging gelijk goed hoog en kon goed doorversnellen naar het gewenste tempo. Mijn techniek was nog niet zo als ik het wilde. Bij de bel voor de laatste ronde ging ik aan. Ik had een goede lijn en bleef in de bochten laag. Ik merkte wel dat dit verzet toch wat te zwaar was en dat ik wellicht harder zou moeten kunnen met een tikje lichtere versnelling. Het resultaat was echter wel mooi. 12.08 sec. dit is een tiende van een seconde sneller dan mijn oude PR dus mach wel tevreden zijn. Een aantal andere renners wist rond de 11,5 sec. te rijden maar mijn tijd was goed voor een 4^e plek en kon eindelijk stijgen in het algemeen klassement.

Puntenkoers

Na een pauze van een kwartiertje mochten we starten aan een puntenkoers van maarliefst 150 ronden ofwel 30 km. Ik denk dat we allemaal wel opzagen tegen deze afstand. Maar het zou een geweldige training zijn voor het NK 50 KM over 2 weken. Al snel ging het tempo gruwelijk omhoog. Dit voelde nog wel goed maar hoefde voor mij geen 150 ronden te duren. We sprintten om die 10 ronden voor 5, 3, 2 en 1 punt. Ik zat redelijk fris toen ik met nog anderhalve ronden te gaan op 4^e positie zat. Tijd voor een aanval en ik ging hard aan. De rest was hier niet op voorbereid en ik pakte een meter of 60 en won de eerste 5 punten. Ik zat helemaal stuk toen het peloton voorbij denderde en kon maar net aansluiten.  Natuurlijk kwam ik weer achter zo’n pannenkoek die me weer op achterstand bracht. Maar het tempo viel iets terug en ik kon weer aansluiten. De volgende spint heb ik rustig aangedaan en mijn moment uitgekozen. Bij de derde of vierde sprint ben ik maximaal aangegaan en wist ik 2 punten te pakken. Ik kwam echter op achterstand te liggen nadat het peloton voorbij kwam maar sloot een paar ronden later weer aan.

Op een gegeven moment gebeurde er echter iets wat bestwel eens verkeerd af had kunnen lopen. Ik reed ergens halverwege het peloton en een of andere pannenkoek drukte Jeff Vermeulen en mij in het begin van de bocht het beton op. Ik wist vrij zeker dat we onderuit zouden zijn gegaan maar we wisten ons te redden en met het zweet op het voorhoofd liep het allemaal goed af.

Ergens ruim halverwege koers kregen we de tussenstand te horen ik had ondertussen 13 punten verzameld wat goed was voor de 2^e plaats. Ik heel erg blij maar zat ook erg stuk en wist niet of ik nog een volle sprint zou redden. Ik ben een paar keer gelost en terug gekomen en zette op een andere strategie in. Bij het peloton blijven en niet op achterstand raken. Wanneer het mogelijk was probeerde ik nog wel wat punten te pakken. Ik durf niet met zekerheid te zeggen of dit ook gelukt is. De voorlaatste sprint heb ik laten lopen in de hoop in de eindsprint nog punten te pakken. Deze sprint heb ik zo hard mogelijk ingezet echter was doorvoor net een ontsnapping waar ik niet bijzat en moest een gaatje dicht rijden. Helaas finishte ik als 5^e en kreeg dus geen punten toegewezen. In het klassement was ik echter nu wel gezakt naar de 6^e plaats in de puntenkoers. Jammer.

Algemeen klassement

Na twee keer een 9^e plaats wist ik veel in de 200 meter sprint goed te maken met een 4^e plaats. De puntenkoers was echt zwaar. Ik brak vooral na 20 km en heb hier volgens mij geen punten meer gepakt waardoor ik van de 2^e naar de 6^e plaats ben gezakt. In het algemeen klassement ben ik uiteindelijk 6^e geworden en heb ik een persoonlijk record gereden op de sprint. Ik mag dus best tevreden zijn. Wel wat aandachtspuntjes op mijn tactiek. Maar verwacht dat dit wel goed gaat komen.

Klik hier voor de publicatie:
De invloed en toekomst van dopinggebruik in de professionele wielersport

Om er maar gelijk er op in te haken is dopinggebruik een Hot item tegenwoordig. Maar hoe zit het nou eigenlijk.

In de eerste instantie na aanleiding van een opdracht voor mijn studie ben ik met deze publicatie begonnen maar al snel bleek dat er veel wielrenners waren die hier ook meer van willen weten dus heb ik besloten om hier wat meer tijd in te steken en deze dan ook hier te publiceren.

Deze publicatie is gebaseerd op een literatuur studie in combinatie met interviews met een sportarts, een jurist van de arbitrage commissie en de doping autoriteit.

Hoe ik over doping gebruik denk mag duidelijk zijn. Net als veel andere wielrenners vind ik doping gebruik “not done.”

Natuurlijk wil ik eerlijke sport en ook het best kunnen presteren. Wetend dat andere renners wel gebruiken vind ik dat er ook bij ons in het peloton gecontroleerd mag worden maar dat gebeurd eigenlijk alleen bij de professionals ook niet zo vreemd want hier zitten erg hoge kosten aan verbonden.

Als sporter zonder medische begeleiding vind ik doping gebruik extreem gevaarlijk. Bij bloedonderzoek bleek ik in augustus een hematocriet gehalte van 51% te hebben. Sporters hebben bij dit soort bloedwaarden voorheen al een startverbod opgelegd gekregen i.v.m. medische gevaren.  Ik kan me wel voorstellen wat er met mijn bloed zou gebeuren als ik EPO zou spuiten en kan niet zeggen dat ik daar heel gerust mee ben. Volgens de doping autoriteit zou ik dispensatie kunnen krijgen hiervoor maar dat wil niet zeggen dat er geen gezondheidsrisico’s bestaan wanneer dit veel hoger gaat worden.

Klik hier voor de publicatie:
De invloed en toekomst van dopinggebruik in de professionele wielersport

Op internet gaan de afgelopen dagen wel hele spannende geruchten rond wat betreft een overstap naar team de Rijke.

Ik kan mededelen dat deze geruchten niet waar zijn.
Ik ben niet benaderd door een team en zal gewoon uitkomen voor Z.W.C. DTS volgend seizoen.

Het is al weer een tijdje geleden dat ik wat van me heb laten horen.

Van mijn val in augustus ben ik grootte deels weer hersteld.
Nu  6 weken later voel ik als ik er op druk nog wel mijn gebroken ribben maar heb mijn leven weer volledig opgepakt.
Na drie weken niet getraind te hebben ben ik weer begonnen met trainen.
Mijn vorm was wel volledig verdwenen en dus heb ik besloten om deze tijd goed te gebruiken als voorbereiding van volgend seizoen.
Deze winter heb ik een redelijk pittig programma met eind november al de eerste grootte wedstrijd. Het NK 50 KM op de baan.

Na 3 weken rust was ik een groot deel van mijn vermogen kwijt maar kon nog wel een stuk sneller fietsen als vorig jaar na mijn rust.
Dat geeft natuurlijk wel een goede motivatie.
Helaas is door mijn val niet alleen mijn ribben maar ook mijn frame gebroken.
Ik heb een ander frame op de kop getikt maar hiervan moest een zeer moeilijk te leveren achterpad vervangen worden.
Nu vele weken later heb ik deze nog steeds niet in huis en doe ik mijn duurtrainingen op mijn tijdritfiets.
Dit gaat heel goed en ik heb al een hoog tempo tijdens deze trainingen.
Dit geeft al aan dat mijn vorm zich vrij snel hersteld en geeft hoop voor een goede vorm komend seizoen.